Het opruimen van de boekenkast is vandaag minder makkelijk dan
ik had gedacht. Geen sinecure, pfff.
Het is als met het opruimen van oude brieven en kaarten, vind ik. Ik kom
dingen tegen die stammen uit verschillende fases uit mijn leven. Niet zo maar
iets om even achteloos over te beslissen.
Daarom bekijk ik ieder boek met aandacht en bedenk wat mijn (vaak onbewuste)
overtuigingen zijn waarom ik zou willen vasthouden aan een boek. Ik kwam tot
opmerkelijke ontdekkingen:
Zoals:
O wat zou ik graag tot de groep mensen behoren die roepen 'koken voor een groep vrienden
en dan de hele avond tafelen is mijn grootste passie!!' maar... als ik eerlijk ben, zo iemand
ben ik niet. Gesprekken gaande houden én culinaire hoogstandjes tot leven roepen:
ik kan het allebei (als het moet :)), maar niet tegelijk.
En áls we dertig mensen in de tuin heb zitten vanwege een verjaardag, gaan we telkens
voor een bbq, met overzichtelijke gerechten.
Dat ik nog nooit iets uit dit boek heb gekookt laat zich raden. Ik neem afscheid van het
idee dat ik dit moet kunnen en geef het boek weg. Op naar iemand die graag 'lekker en
slim voor grote groepen kookt'.
Nu we toch bij het stapeltje kookboeken aangekomen zijn: hier heb ik
ook al jaren niets uit gekookt. Ik zit in de fase van de eenpansmaaltijden
en ovenschotels, en die staan hier niet in.
Dit boek gaat naar het huisje in Zeeland. Misschien dat ik tijdens een
vakantie een urge voel tot het maken van iets bijzonders?
Mag ook weg. Hier staan geen plaatjes in, en dat is voor
mij een onoverkomelijk gemis: er wordt niet uit gekookt.
Hup, ook naar Zeeland.
Nog een verhelderende ontdekking: ik hou van freubelen, met papier,
met stof, met garen, MAAR ik hou ook van vernieuwing op dit vlak.
Dit boek bewoont al weer jaren mijn kast en dat wat er in staat
vind ik inmiddels niet meer mooi.Zo simpel is het. Het betekend
niet dat ik afscheid neem van freubelen met papier, het betekend
dat dit boek me niet langer inspireert.
Ik geef hem graag door.
Deze valt in dezelfde categorie.
.
Al vind ik deze ezel fantastisch. Maar ga ik hem
maken? Nee.
Niet stoer genoeg (vinden mijn jongens waarschijnlijk inmiddels) en
bovendien is mijn huis te klein voor een dergelijk formaat knuffel.
Na een rustig ochtendje doorbladeren ontdek ik wat ik bij me
wil houden, en wat weg mag. Zo lezend en kijkend denk ik terug
aan de tijden dat ik sommige van deze boeken kreeg en las. Een
tikje weemoed overvalt me, omdat wat achter me ligt voorbij is.
Maar... ik ben blij voor wat ik heb meegemaakt, en voor de
ontwikkeling die ik door sommige van deze boeken maakte.
Zo staat de plank er nu bij. Toch fijn.
Morgen de onderste plank!
