Dag 133 De grote luxaflex

Zo, de afgelopen dagen zijn voorbij. Ik had een aantal belangrijke
dingen op de agenda. 'First things first' bracht ik mezelf in herinnering,
dus daar heb ik me aan gehouden.

Maar nu is het weer tijd voor Een Kastje per Dag!

Dit is een verslag van mijn gevecht met De Grote Luxaflex.
Met kwieke pas loop ik de trap op: ik zal dit varkentje wel eens

even gaan wassen.

 

Want dat hier werk aan de winkel is, lijkt me duidelijk.

Deze touwtjes kunnen witter en laten we het over het 

stof maar niet hebben.

 

Ja, ik weet het. Dit is eigenlijk te erg om te laten zien. 

Maar ja, het overall plaatje waarom hier grote actie 

is vereist, wordt wel meteen duidelijk.

 

Kijk, en hier zie je waarom dit geen 

makkelijke klus gaat worden.

 

Nou ja, laat ik maar eens beginnen met boenen.
Dat is altijd goed.

 

Ik probeerde nog efficiënt te werken door de al geschrobde 

lamellen met een roze touwtje bij elkaar te binden. Maar al
gauw ontdekte ik: het wassen van een lange luxaflex in een
te kort bad is geen optimaal systeem.

Een hernia had ik er nou ook weer niet voor over.

 

Ik liet de luxaflex uitdruipen en hing hem terug. 

Die is toch veel te lang? En er zitten - by the way -
een stuk of tien hevig gekreukelde lamellen tussen.

Wanneer ik nou eens veertig lamellen los haal, 

de beste eruit pik, die met een fris doekje lamel voor lamel

schoonmaak en ze dan weer terug plaats? Dan kan ik de 

luxaflex meteen op maat maken!

Dat is toch een fantastisch idee??!

 

Op dit moment sloeg de twijfel toe. Maar, ik zette door en...

 

Vijf minuten later was dit de situatie. Ik zuchtte ervan, 

het voelde een beetje angstig. 'Ben ik in staat om die luxaflex 

straks weer in elkaar te draaien?' vroeg ik me vertwijfeld af.

Nou ja, ik ga gewoon stap voor stap verder - komt vast wel goed.

Deze lamellen doorstonden de selectie niet. Het 

voelt goed om de gekreukte, gedeukte en golvende 

exemplaren weg te doen.

 

Eén voor een haal ik een doekje langs de overgebleven lamellen
en plaats ze terug, daarbij pogend ze niet alsnog te verbuigen.

Wat een KARWEI!, ik kan niet anders zeggen.

 

Toch ben ik intens tevreden met het resultaat.

Een lezer vroeg me hoe je luxaflex kunt reinigen wanneer 

je geen bad hebt. Misschien is dit bovenstaande ritueel een idee. Maar 

ongetwijfeld zijn er betere manieren. (Op straat leggen, met plastic eronder, 

en de tuinslang erop zetten?)

Na deze megalomane klus ben ik toe aan een ongecompliceerd
laatje om uit te zoeken. Laat ik daar nou precies één van op mijn
lijstje hebben staan! Daarover morgen meer.

Dag 132 De luxaflex in een badje.

De badkamer is nu lekker fris. Het lijkt me een mooi moment
om eindelijk eens de oude luxaflex daar te vervangen.

 

Zodoende loop ik bij de Ikea naar binnen; 

witte houten jaloezieën zijn mijn wens 

(en nu ik er toch ben is even pauzeren ook best fijn).

 Ik kom terug mét een roze lampenkapje, maar

zonder jaloezieën. Ik ben niet overtuigd van de 

verbetering en de kwaliteit, ten opzichte van wat er nu hangt.

(ps. de voet van deze lamp is een thriftie, afgelopen 

weekend gescoord voor 2,- euro. Joechee!)

 

O ja, twee lampenkapjes voor in de slaapkamer 

heb ik ook van de Ikea meegebracht. Dat was 

onafwendbaar, zoals de foto onomstotelijk laat zien.

 

Dit is beter. Ik kocht de kapjes in de meest neutrale tint want 

wie o wie weet hoe onze slaapkamer er na de restyling uit 

gaat zien?

 

Ik niet in ieder geval. Ik loop door de Ikea en denk: Help!

Hoe style je eigenlijk een kamer? Je kunt a) uit honderden dingen en
stijlen kiezen. En b) waar begin je???? Met de kleur van de vloer? 

Of die van de gordijnen? Of die van het behang? 

Wat kies je? Ik besef: stylen is een vak.
Nou ja, komt tijd, komt raad.

 

Oké, terug naar de hoofdlijn in dit verhaal. Ik 

heb besloten de oude luxaflex weer op te hangen. Die 

mag blijven totdat ik iets tegen het lijf loop wat klopt.

Ergens las ik dat je ze af en toe een paar uur moet 

laten weken in bad, dan zijn ze weer als nieuw.

 Goed idee, op naar boven.

 

Daar zul je em hebben; wat is hij vuil.

 

Hup, in bad jij.

 

Een scheut Ajax erbij...

 

En schrobben maar. Het voelt goed om al dat stof 

er af te boenen.

 

Tijd om te weken. Over een uurtje ben ik terug.

 

De luxaflex ziet er nu schoon uit, maar de touwtjes niet, 

die zijn hier en daar nog donker en viezig. Na mijn avontuur 

met de schimmelmuur heb ik 'bleek' in huis. Zou dat 

ook goed werken op geschimmelde touwtjes?

 

Best wel, blijkt. Het ziet er nu - na weer een uurtje - 

een stuk beter uit. En kijk eens hoe heerlijk donker 

het water is: altijd een goed teken.

(zoals mijn moeder dan zegt: 'het doet een jasje uit!'
En zo is het.)

 

Zo schoon is deze luxaflex nog nooit geweest.

Kan nog prima even mee.

 

Morgen is de grote luxaflex aan de beurt.

In ieder geval is dit projectje gelukt. Frits gaf me 

een compliment; 'Geweldig zeg, wat ziet dat er mooi uit.'

Nou, dat is toch de kroon op het werk van iedere huisvrouw?

(Hahahaha. Maar ja, het is wel een beetje zo)

Fijn weekend, 

Nelleke