Dag 174 - Starting up again, met een laatje.

Daar ben ik dan.

Eindelijk is mijn huis van alle vakantiesporen geschoond, zijn de verjaardagsfeestjes gevierd en zijn alle snoertjes (van mijn camera maar ook van de computer, die ineens niets meer deed!) vervangen en heb ik geen alibi meer om mijn project niet op te pakken.
Dank voor jullie aansporingen en blijken van waardering voor 'Een kastje per dag'. Het heeft me geholpen de motor weer aan de praat te krijgen.

Als ik zou beginnen waar ik voor de vakantie was geëindigd, dan zou de schuur nu startplek nummer 1 zijn. Maar weet je, daarvoor moet ik echt in een stoere mood zijn, en dat ben ik niet. Ik ben door deze kastjespauze ernstig mijn momentum kwijtgeraakt. En wat van mijn moed ook, vrees ik. Rustig aan beginnen dus maar, en het rommellaatje in de witte kast is daarvoor een passend projectje.

 Het was gister, zondagmiddag, toen ik de bekende (maar weggezakte)
urge voelde opkomen: er MOEST een laatje worden aangepakt!

"He Olivier, wil je me helpen met een kastje-per-dag?" vroeg ik.

Hij zou me met dit desbetreffende laatje goed kunnen helpen
want hij is dol op sorteren. En hij verveelde zich, dus hé, een
betere timing had niet gekund.

 En dat hier sorteren bij kwam kijken werd
al snel duidelijk.

Vind hierin maar eens die veiligheidsspeld!

Let's go!

Zie je: prima helper, onze Olivier.

Al die linten en bandjes die ik in door de jaren heen
in het laatje had gepropt! Wat moet ik ermee?!

Op dit punt nam ik even afstand en ging koffie zetten.

En toen ik een kwartiertje later terug kwam...

Was de kamer veranderd in een lintjes-winkel.

Alles op lengte bij elkaar...

En ook nog eens op kleur.

Hoe overzichtelijk wil je het hebben?!

Nog even doorbijten, het laatje is bijna leeg.

Dit mag uiteindelijk weg.

En zie hier het leukste vondstje van vandaag.

'Dit is nog eens nostalgie', riep Frits toen hij het zag.

'Hoe vaak ik mijn moeder er niet speldjes en draadjes 

in heb zien doen tijdens het naaien'.

Gaat daarom niet weg.

Wat overblijft: een raadselachtig stilleven, deze verzameling vijftiger-jaren 

knopjes en gordijnhaakjes. Hoe werd dit gebruikt, al die jaren geleden?

Ik draai het rond op mijn handpalm, bestudeer het en besluit om het in zakjes

 naar de kringloopwinkel te brengen. Wie weet hoe blij iemand hier nog 

van word.

En de lintjes? Dankzij Olivier krijg ik ineens een opruiminzicht nu ik ze
zo in lengtes bij elkaar zie liggen. De langste lintjes mogen bij elkaar
in een zakje, de kortste ook en middelmatig lange/korte ook.

Hoera voor het druk en sluit-zakje!

En dit is de nieuwe staat van het laatje. Eindelijk weet ik
wat er in zit en wat ik er voortaan niet meer in ga doen.

Want bedenken wat je absoluut niet meer in een laatje wilt
hebben is het halve werk.

Daarover morgen meer...

Dag 134 Een laatje uit de mooie kast

Vandaag ruim ik 1 laatje op. 

 

Die luxaflex aanpakken had natuurlijk eigenlijk niks met
een kastje per dag te maken. Ik ben er nog kapot van.

Nee, dan vandaag, in 30 minuten ruim ik een laatje op 

waar ik al ruim anderhalf jaar van denk: dat kan beter.

Helemaal fijn. Dat werkt voor mij,
zo'n afgebakende tijdsspanne.

 

Wie kent nog mijn mooie kast? Ik heb er al heel wat
half uurtjes aan besteed (zie label: mooie kast). Maar
er is hier nog een laatje wat aandacht verdiend.

 

De grote, bovenste, meest rechtse la!

 

Daar prop ik altijd het kleedje in voor de hond.
's Avonds mag hij daar op liggen, op de bank: 

voor hem zijn dagelijks moment van ultiem geluk.

 

Kijk nou. Achterin de la bevond zich nóg een hondendeken.
Die gaat eruit. Mag weg, is te ver heen.

De witte gaat in de was (ik loop kordaat naar boven 

en zet meteen de wasmachine aan). Hè, dat voelt goed.

 

Die lamineerhoezen gaan eruit. Ze verhuizen naar
het schap erboven. Daar staat namelijk ook de lamineermachine.

Op dit punt wil ik graag even iets met jullie delen. Iets wat mij iedere keer 

weer verbaast en wat regelmatig een bron van persoonlijk vermaak is, is dit:
Mijn spellingscontrole geeft aan dat 'lamineerhoezen' geen bestaand 

woord is. Daarentegen zou ik wel kunnen kiezen uit de woorden:
'lampneerhoezen' en 'bamineerhoezen'! Nou ja?!

 

De bamineerhoezen gaan dus in het schap, onder 

het bruine kussen. Daar ziet niemand er meer wat 

van, en ze liggen toch logisch opgeruimd
(machine bij hoezen).

 

Dit hou ik over. Ik sorteer het en daarna...

 

...is dit de opbrengst aan spullen waarvan onduidelijk is waar ze bijhoren,
EN die de afgelopen twee jaar niet gebruikt zijn.Altijd fijn om die te
onderscheppen.

Ik leg ze klaar voor Frits om er zijn mannelijk technische blik op te werpen.
Wanneer ook hij er geen chocola van kan maken, gaan ze naar de 

schuur; in de doos voor de Recycle Winkel.

 

Toppie. Ik ben blij.
Aan de koffie!

Dag 115 de volle la, deel 5 (the end)

Vanmiddag had ik wat minuutjes over.
Goed moment om aan de laatste ronde van 

deze la te beginnen.

Het verschil met dag 109 is al groots...

...maar deze stapeltjes behoeven nog wat aandacht.

Oef, niet makkelijk, want zie je bijvoorbeeld 

dat stapeltje rechts, naast het kleed?

Dat is een stapel kaarten die ik kreeg in een moeilijke 

tijd in mijn leven (rond 1999). Ik word opnieuw geraakt door 

alle lieve, bemoedigende en wijze woorden die mensen 

mij schreven. De kaarten wil ik zeker bewaren, maar...

wat is een goede plek voor deze stapel?

En dit is het resultaat van vanavond:

1) De linker stapel gaat in de la.
2) De multimappen (nu gevuld) mogen op hun plek.

3) de rechter stapel mag, joepie, joepie, weg!

Deze la is klaar. Wat een VERSCHIL. Voorheen
kon hij bijna niet dicht (kijk maar eens op dag 109)
en nu is er ruimte te over!

Alleen de kaarten, daar heb ik het juiste plekje nog
niet voor gevonden. Ik zal er de komende dagen mijn
gedachten eens over laten gaan.

 

Het opruimen van deze la was zo'n grote klus dat
ik vind dat ik wel een beloninkje heb verdiend.

Een filmpje kijken, een salmiakbal achteroverslaan
 en even een tijdje helemaal niets doen;
dat schenk ik mezelf.

Dag 114 - de volle la, deel 4

Vanavond wil ik graag aan jullie voorstellen:

Wendy van In Honderd Dagen Naar Een Opgeruimd Huis
en Haagje, die eerder meedeed met haar blog Floortje Fleur,
maar nu op Haagjes Plank Per Dag verder blogt.

Veel succes!  Geef ze gerust een steuntje in de rug met jullie
aanmoedigingen.

Pinterest... Dat is de reden voor het late tijdstip van mijn 

opruimschrijven van vandaag; ik raak er verdorie in verstrikt.

Maar, hier ben ik dan toch. En, ik heb eerder vandaag
mijn volle la weer opgepakt.

De kladblokken uit de la zijn aan de beurt. Welke kunnen er weg?
Een moeilijke klus want ik ben dol op schrijven.
 ..

Voel ik me beroerd of geraakt, ik schrijf erover. Houdt iemand een
lezing; ik schrijf een samenvatting. Voor mij werkt het. Maar wat
te doen met al die blokken volgeschreven mooie studies, gevoelens,
samenvattingen, ect?

Daar loop ik al dagen over te tobben.

Opeens krijg ik een helder idee!
Ik scheur alle waardevolle bladzijden uit de kladblokken en stop
ze per categorie in een map met tabbladen. Voorts; één leeg blok
mag blijven, de rest gaat naar zolder in de papier-reserve kast.

Hupakee!

En wat blijkt? Dit kan allemaal weg!

De waardevolle schrijfsels die overblijven sorteer ik uit.
Zo is er bijvoorbeeld een stapeltje met lessamenvattingen
van een opleiding waar ik al een map voor heb!
Joechee, nu kunnen deze lessen er mooi bij.

Het is allang avond wanneer ik eraan toe kom alles in een map te
doen met tabbladen. Het is trouwens best goud waard zo'n klus,
ik ontdekte allerlei schrijfsels waarvan ik niet meer wist dat ik
ze had.

Dat is het hè, je denkt: fijn, ik bewaar het allemaal. Maar onder-
tussen verzamel je zoveel dat je niet eens meer weet wat je hebt.

De map links mag gezellig naast een andere witte staande
map. De rechter stapel gaat terug in de la (voorlopig).

En toen mocht ik van mezelf nog even op Pinterest.
Maar ja, dat had ik misschien beter niet kunnen doen.

Dag 111 Een volle la, deel 3

Laat ik er bij het ontbijt maar meteen een paar categorie-tjes
uit de overvolle la bij pakken, dacht ik vanmorgen vroeg.

Terwijl Frits mijn band plakt worstel ik me door de inhoud
van mijn jarenlang verwaarloosde la heen.

Dit moet blijven; het is bijzonder helpend om te weten hoe je
nou precies het afval moet scheiden. Ik kijk er iedere maand
wel een keertje in.

(bijvoorbeeld: mag een kapotte glazen vaas nou wel
of niet in de glasbak? Nee, zo blijkt uit de folder)

Ja serieus waar. Anno 2012 bestaat dit nog; 

mensen die een mapje hebben met routebeschrijvingen.
Moet blijven, totdat ik een TomTom heb.

Kan ook niet weg. Het is een leuk artikel over
een stel dat een jaar lang alleen at wat binnen
20 km omtrek geproduceerd werd. Erg inspirerend. 

Gelukkig, dit kan weg. EN ik zie dat mijn band is geplakt!

17.30 uur - de hartige broccoli taart staat in de oven.

Ik pak er maar weer een stapeltje bij.

Dit kan in ieder geval in de papierbak.

'Wat moet ik nou met al die categorieën van 1 à 2 bladzijden die ik wil 

bewaren?' jammer ik tegen Frits, die een krantje leest in de keuken.

'Stop het in een ordner met tabbladen, werkt toch prima?!' opperde hij.
'Ja maar, dan heb ik over tien jaar toch tien ordners?!' antwoordde ik
huilerig (ik was de moed even kwijt).
'Welnee, ieder half jaar schoon je de ordner even op. Kijk je wat eruit kan.'

Hoe simpel kunnen dingen zijn.

Ik ben weer een paar stapjes verder.
Hoog tijd om aan tafel te gaan.