Dag 84 De recepten-la

'Hebben wij een recepten-la dan?' vroeg mijn man nadat ik
hem vertelde welke la er nu echt aan moest gaan geloven.

En of; één die totaal ontspoort is zelfs.

Probeer hier maar eens het chocolademousse recept van Oma Lous
uit op te diepen. Op een moment dat je haast hebt, bijvoorbeeld.
Dat lukt gewoon niet.

Gelukkig heb ik deze stapel op vrijdagmiddag uit de la getrokken,
waarbij het me pijnlijk duidelijk werd dat dit een klusje ging worden
voor het gehele weekend.

Als een rode draad wandelde het thema recepten door
het weekend heen. Iedere keer deed ik een plukje.

Soms in de keuken...

...en soms op de bank.

Uiteindelijk is dit de stapel recepten die ik los laat. Vanuit allerlei verschillende overwegingen
overigens. Zo heb ik ontdekt dat ik zonder tapasrecepten kan leven. Die ene keer in tien jaar
dat ik tapas wil serveren kijk ik wel even op het web. Scheelt meteen zo'n twintig recepten.

Goed, ik heb de stapel gewogen (voor het dramatische effect) en het blijkt te gaan om ruim
2 kilo aan recepten die ik lekker over boord gooi. Hup weg ermee, ik overleef het vast wel.

De overgebleven stapel heb ik gesorteerd.

Waarna het in een map paste!!!

Voila, wat zullen we vanavond koken?

Het opruimen van de recepten-la was voor mij als het doorbladeren van een stapel oude agenda's.
Fases uit mijn leven kwamen langs, recepten die ik van oude vrienden heb gekregen, de eerste
recepten die ik ooit maakte...

Maar de grappigste vondst van vandaag vind ik dit recept; van een taart die ik eens at bij het cafeetje 'Tousaint' in de Bosboom Toussaint-straat in Amsterdam. Het was zo lekker dat het mevrouwtje in
de keuken me het recept op een bierviltje meegaf.

'Ja, logisch dat het lekker is', zei de moeder die vandaag haar spelende zoontje bij me op kwam
halen. 'Je krijgt er gratis een hartverzakking bij'. Ik keek nog eens aandachtig naar het fel-
begeerde recept en dacht 'verdikkeme, dat is ook zo'.

En zo kwam ook dit bierviltje op de stapel no-go's terecht.

Dag 83 Twee lades uit de mooie kast

Lezers van het eerste uur zullen zich misschien mijn mooie kast herinneren (dag 14). Wat een overwinning was dat. De kast lag zo vol met van alles en nog wat, dat hij er bijna in zijn eentje in is geslaagd me aan het opruimen te krijgen.
Sinds die tijd geniet ik dagelijks van de rust en gezelligheid die de kast nu uitstraalt.

MAAR, deze kast telt natuurlijk ook lades; zestien maar liefst.
En niet één ervan is opgeruimd.

Geen nood, denk ik tegenwoordig, ik ga ze gewoon één voor één aanpakken.
Vandaag valt mijn keus op dit paar: die met het knutselpapier van de kinderen.

Mijn oudste zoon Olivier en ik zijn een middagje samen thuis, en het lijkt me
handig iets aan te pakken waar hij me met zijn mening goed bij kan helpen

Op de bank bij de salontafel gaan we aan de slag.

Hij spreekt me trouwens steeds vaker aan met 'mevrouw Helderder',
waar ik erg om moet lachen (maar het is natuurlijk wel een beetje zo).

'Deze mag niet weg hoor mam', roept hij bij het eerste boekje.
'Mm, ik hoop dat dit goed gaat', denk ik lichtelijk ongerust.

Maar het gaat prima, samen sorteren we vrolijk de boel
(hij neuriet een kerstliedje).

Wat overblijft mag bij het oud papier.
Hè, dat ruimt lekker op.

Nadat ik de lades flink heb uitgesopt beslissen we over de indeling
ervan. 'Moet je zien, we zijn al klaar!' roept Olivier verbaasd.

Vind ik een prachtige reactie - helemaal in de sfeer van dit project.

Ik sop de stoffige holletjes even uit terwijl het kind zich tevreden in een 

gemakkelijke stoel nestelt, voor een welverdiend half uurtje tv.

Wat fijn dat ook deze plekjes weer uitgezocht en overzichtelijk zijn.

Fijn weekend allemaal, en tot maandag!
Nelleke

Dag 82 plank met schoonmaakmiddelen - deel 2

Vandaag wil ik Floortje (Floortje ruimt op) even voor het voetlicht plaatsen. Ze is 11 dagen geleden begonnen met haar kastjes en heeft al mooie resultaten behaald. Succes!!

Erg leuk ook vond ik het berichtje van Marianne. Ze schreef: 'Ik doe onzichtbaar mee! Door iedere dag jullie blogs te lezen, geeft dat net even dat duwtje in de rug om zelf iets op te ruimen.'
Is dat niet leuk?! Ook jij veel succes en voldoening toegewenst.


Onvoorstelbaar maar waar...vandaag is de laatste plank van mijn voorraadkast aan de beurt.

Je kunt van meters afstand zien om welke plank het gaat.

Hij staat vol, meer kan ik er niet over zeggen.

Terwijl ik zat te lunchen heb ik eens rustig de etiketten van deze flessen
zitten bekijken. Wat is het, wat zit er in, ga ik het ooit nog gebruiken?

Met deze producten ga ik deze week aan de slag. Waarom zou ik tapijt-
vlekkenspul bewaren als ik tapijtvlekken heb en die er niet uithaal?

Die vlekken gaan er dus deze week uit. En als het niet werkt met deze flacon

gooi ik het goedje weg.

Dit gaat allemaal weg:
is leeg of te oud om nog werkzame krachten te hebben.

Ik vind het iedere keer een klein wonder
wat zich voor mijn ogen voltrekt.
Hoe fijn.

Trots doe ik de kast dicht...het project is hier geslaagd. Deze kast is helemaal
opgeruimd. En het ging me makkelijker af dan ik ooit had kunnen denken.
Het geheim? De kracht van een half uurtje.




Koffie met een Leonidas bonbon. Om te vieren dat die vreselijke,
onoverzichtelijke, overvolle voorraadkast...is opgeruimd!

Dag 81 Het uien-laatje

Vandaag is het uienlaatje aan de beurt.
Reden: ik sta te koken en het moet NU gebeuren.

De combinatie uien en scharen bevalt me goed, dat is niet het punt.
Maar wanneer is dit laatje weleens uitgesopt?
Mmm, de laatste keer kan ik me niet meer herinneren.

Tijd voor een opschoning dus. Deze scharen zijn erg fijn.
Ik zou er niet een van willen missen.

Dat geldt trouwens ook voor uien en knoflook.

Alles wat achter blijft schep ik eruit en gooi het in de groenbak.

Voor de oplettende lezer...de Andy fles is alweer bijna leeg.
Wie had ooit kunnen denken dat ik nog eens zo regelmatig en met
zoveel enthousiasme naar een fles Andy zou grijpen?

O zeg, daar baal ik van. Deze la kan er natuurlijk ook uit. Dat bedenk
ik nu! Ervaring heeft me geleerd dat je de ruimtes achter de lades niet
moet onderschatten qua schoonmaaktijd.

En dat terwijl ik verder moet met koken!




Wat fijn, er loopt net iemand de keuken in.
Hadden we gister als guest-star Meike, 

vandaag is onze guest-star Frits.

Dank aan Frits!




De la is in tijden niet meer zo schoon geweest.




Time for dinner.

Dag 80 - plank met schoonmaakmiddelen

Ha lezers,

Vijf nieuwe medestrijders (een term die ik van één van hen hem overgenomen; wat een fantastisch woord) hebben een frisse start gemaakt rond oud en nieuw en zijn ook begonnen aan 'Een kastje per dag'.

Daarom: Veel succes aan...

Ester (Bag of Joe) 

Ela (Inhaalslag in 365 dagen) 

Ciska (Een plank per dag) 

MamaWerkt (Kastjes-mandjes-doosjes) 

Marielle (Een opgeruimd jaar).

Ik wens jullie veel voldoening toe!

Terwijl hier de ochtend vorderde en ik een koffietje dronk met een vriendin.

Riep ik aan het einde van ons gesprek 'help, ik moet NU mijn kastje
van vandaag doen, anders heb ik er de gelegenheid niet meer voor.'

'Ik help je', zei m'n vriendin Meike nadat ze een blik op de
plank van vandaag sloeg.
'Ga maar bij de tafel staan, ik geef alles aan.'

Ze goot een plas Andy op de plank en boende hem schoner dan schoon.

Aan deze foto zie je hoe klein ik eigenlijk ben en begrijp je meteen waarom

deze plank zo is ontspoort; ik kan er gewoon niet goed bij.
(dat is geen excuus Nelleke, er staat een prima trapje in de bijkeuken)

We liepen naar de tafel en gingen aan de slag. Weer eens heel wat anders
wanneer je met een ander naar de inhoud van je kastje kijkt. Verfrissend.

In ieder geval bleek dat ik de komende jaren geen WC-eend meer nodig heb.
Ook al is die aanbieding nog zo verleidelijk.

Dit gaat allemaal weg, via de passende recycle kanalen.




'Waar moet ik dit nu laten?' jammerde ik tegen Meike.
'Ik vergeet telkens weer dat ik het heb'.
'Bij je wasmiddelen', zei ze gedecideerd. Wat een briljant idee.

Ennn...de tafel is schoon.

En de plank weer keurig.




Zelfs wanneer ik er vanaf het trapje naar binnen tuur.

Deze plank leek me geen pretje, maar uiteindelijk viel het erg mee.
Dank, Meike!

Dag 79 - Mandje onder nachtkastje.

Dag allemaal!

Ik hoop dat jullie een fijne kerstvakantie hebben gehad. Wij hier hebben het goed gehad.

Het opmerkelijkste wat ik dit jaar anders heb aangepakt is dat we ALLE dingen uit het kerstpakket hebben opgemaakt.  Geen kersensaus in de kast die ik dan na drie jaar weer eens terug vind. Nee, gewoon hup  aanbreken en opeten. En wat blijkt, dit soort 'out-of-the-box'-producten zijn hartstikke lekker!  En hoera voor mijn opgeruimde voorraadkast: hij is niet voller geworden. Dubbel fijn.

Qua kastjes - ik moet toegeven dat ik weer een beetje 'in the mood' moet komen. Een makkelijk kastje dit keer dus.

Of eigenlijk is het een mandje. De situatie is als volgt; alles wat ik lees voor
het slapen gaan, blijft tijden lang in dit mandje liggen. En dan bedoel ik: jaren.

Dat gaat NU veranderen. 

Kom tevoorschijn, o dingen die zich in dit mandje verschuilen.

Hier heb ik verder geen woorden voor.
Gaat naar de kaarten bak.

Handcrèmes à la, maar moeten ze los in dit mandje rondspoken 

waardoor ik vergeet dat ik ze heb?! In een van de laatjes, ladies.

De hele stapel boeken (zie achtergrond) las ik al tijden niet meer:
naar de boekenkast op zolder graag.

Deze Bijbel heb ik letterlijk stukgelezen. De vertaling (van
Het Boek) vind ik prettig, het is geschreven in begrijpelijke taal.

Ik heb inmiddels een nieuwe.

Hé, zelfs een kindervariant komt er uit dit mandje
naar boven. Gaat terug naar een kinderkamer.

Wat ik nog moet onthullen is dat stof een substantieel deel van de inhoud van dit mandje vormde. 

Het schoonmaken ervan was dan ook een belangrijk deel van het werkje van vandaag: 

mandje onder de kraan, mandje door handdoek gerold en kijk: een aantrekkelijk plekje.  

Alleen mijn biebboek en het oordopjes-doosje blijven over.

In de vakantie heb ik de film weer eens bekeken en nu lees ik het Julie/Julia boek. Blijft leuk 

om de belevenissen van een andere vrouw te lezen die veranderd door een 365 dagen project. 

Al vind ik de film beter.

Morgen zet ik mijn tanden in een plank met schoonmaakproducten.
Tenminste, dat zeg ik nu.

Groet! Nelleke